Dinsdag 20 januari 2004

"Opstaan!" roep ik naar de kinderen, "Marian jij moet er ook uit! Je moet naar de fysio." Ik heb net een afspraak voor haar gemaakt. Ze heet al een tijd last van pijn in haar buik en is de hele tijd moe. Het lijkt mij goed om haar eens lekker te laten masseren.

Later als ik bij een klant ben gaat mijn telefoon en vertelt een geschrokken Marian dat Bob, fysiotherapeut te Leusden haar niet wil behandelen. Hij vindt dat ze meteen naar de huisarts moet gaan. Bij de dokter krijgt ze sterke pijnstillers voorgeschreven maar daar ben ik het niet mee eens. Er is volgens mij meer aan de hand.

Via de telefoon discussieren we over een acute MRI scan, deze discussie loopt al lang. Hij wijt het aan het feit dat de familie Osinga veel te druk is, waardoor er veel stress en spanning heerst. Uiteindelijk besluiten we tot een weddenschap. Is het niets, beloof ik een lange vakantie voor het gezin.

Omdat ik zelf niet in de buurt ben, vraag ik mijn moeder met Marian naar het ziekenhuis te gaan. Ik kom wat later!

De uitslag van de MRI scan: een gezwel aan de eierstokken, maar we hoeven niet direct te vrezen voor iets ernstigs, zeggen ze. De arts heeft het over 2 opties: het kan een cyste zijn of een tumor.

Stil worden we ervan, er schiet van alles door ons hoofd! Wat gebeurt er? Is het een droom?

Woensdag 28 januari 2004

Vandaag krijgen we de uitslag! Om 12.30 uur is het zover! Wachten duurt altijd lang maar nu helemaal. Marian laat een traan, ik adem kort. Het wachten is vreselijk! Ik loop te trillen, Marian slaapt, ik schrijf wat. De zuster vertelt dat Duk, behandelend arts te Amersfoort, altijd te laat komt. We krijgen te horen dat er kanker in de dikke darm (de haard) zit met uitzaaiingen in de lever, longen, eierstok en maag.

Er schiet van alles door mijn hoofd. Marian houdt zich weer sterk., ongelooflijk! Maar ik niet! Ik denk direct aan de kinderen, de toekomst en hoe het allemaal moet. Ik beloof dat ik onze kinderen naar eer en geweten zal opvoeden. We zijn verdrietig!

Met de arts praten we over hoe we het de kinderen gaan vertellen. Eigenlijk willen we zo lang mogelijk wachten, liefst oneindig. Marian is verdrietig! Ze wil gewoon een leuke oma worden. Waarom wij? De kinderen komen naar het ziekenhuis en Marian geeft aan dat ze nog een aantal mensen wil zien. Ik wil niet geloven dat het hier stopt.....

Ik vraag Marian hoe ze zicht voelt. Ze weet niet wat ze moet zeggen. We praten over de begrafenis, de bloemen en de kaart. Marian wil graag in haar trouwjurk begraven worden, met haar haar net zoals op de bruiloft. Ik houd van mijn vrouw. Als de kids Marian hebben gezien praat ik nog even met ze. Ik vertel dat ze misschien niet meer thuis komt. Maud en Martijn reageren amper. Maar Maaike blijft doorvragen. "Komt mama dan helemaal niet meer thuis? Waar viert mama haar verjaardag dan? Toch niet in het ziekenhuis?"

Ik heb alle vragen eerlijk beantwoord. Dat is de relatie die met onze kinderen heb en dat is de relatie die met onze kinderen wil houden.

sms'jes:
Het is stil in mij (ons)....heel veel sterkte om deze berichten te verwerken. Wim

Vriend, ik weet als geen ander hoe sterk jullie samen zijn, en daarnaast zijn wij er altijd. Jaap

Sprakeloos.....Ook ons hart gebroken. Je weet ons te vinden als er iets is wat wij kunnen doen. Liefs, Rob & Arianne x